جدیدترین‌های نیوشاضیغمی
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ
فائزه

روزی که این وب افتتاح شد حتی فکرشو نمی‌شد کرد این همه مدت کنار شما باشیم و توی 3یا4 سالی که در خدمته شما هستیم افتخار می‌کنیم که شمارو در کنارمون داشتیم و از این خوشحال میشیم که تونسته باشیم رضایتتونو جلب کرده باشیم، این وب به کمک خود خانم ضیغمی اداره نمیشه اما مطالبی هم که در اینجا منتشر میشه کذب یا دور از حرف‌های ایشون نیست و یکی از دلایل دیر انشار شدنه مطالب وبسایت همین امره... برای آگاهی از آپ شدنه این وب به انتهای ستونه سمت راس مراجعه کنید و در خبرنامه این وب عضو بشید تا به محض بروز شدن مطلع بشید... موفق باشید

نويسندگان


یاد بگیریم هیچگاه یکدیگر را قضاوت نکنیم

جامعه و مسائل موجود در آن همواره یکی از دغدغه‌هایی بوده که دنبال کرده و می‌کنم. زمانی که بحث حضور در برنامه «چهل دقیقه بدون قضاوت» از طرف وحید جلیلوند مطرح شد و از موضوع آن مطلع شدم دیدم که با برنامه‌ای روبه‌رو هستم که مدت‌هاست نبود آن را در تلویزیون احساس می‌کرده‌ایم. صحبت کردن درباره اتفاقات تلخی که هر روز در اطراف هر کدام از ما می افتد و شاید خیلی‌هامان به سادگی از کنارشان می‌گذریم بی‌آنکه به این موضوع مهم توجه داشته باشیم که هر کدام از این اتفاقات چقدر می‌تواند روی کلیت جامعه و زندگی شخصی هر یک از ما اثر داشته باشد. باید بپذیریم که پخش چنین برنامه‌هایی می تواند در جهت آموزش به خانواده‌ها قدم مثبتی بردارد و خیلی چیزها را برای آنها عیان کند - البته فکر می‌کنم «چهل دقیقه بدون قضاوت» توانسته در اولین قدم تا حدودی به این اتفاق دست پیدا کند. این را می‌توانم از بازخوردهایی که در این چند روز با آنها روبه‌رو شده‌ام پیش بینی کنم.- باید در همین جا به خاطر چنین جسارتی به صدا و سیما تبریک گفت و البته از وحید جلیلوند هم تشکر کرد که با طراحی و کارگردان چنین حرکتی توانست تابویی بزرگ را از پیش روی رسانه ملی بردارد بی‌آنکه قصدی غیر از حرکتی فرهنگی داشته باشد. این اتفاق مهمی است. اینکه ما بتوانیم درباره معضلات اجتماعی عریان حرف بزنیم. جامعه امروز ما با توجه به تمام معضلاتی که پیش رو دارد به شدت نیازمند نقد و موشکافی است. اتفاقی که می‌تواند رفتارهای هر یک از ما را به عنوان شهروندان این جامعه تحت‌الشعاع خودش قرار بدهد و در نهایت موجب اصلاح ساختاری بزرگ‌تر که همان جامعه است بشود.
امروز بحث بنیان خانواده یکی از مهمترین بحث‌های پیش روست. متاسفانه باید بگویم اگر روزی اتفاقی به نام «طلاق» به عنوان یک قبح اجتماعی به شمار می‌ر‌فت امروز به عنوان عملی ساده و پیش پا افتاده در بین مردم جا افتاده و دیگر کسی از اینکه بگوید طلاق گرفته ابایی ندارد. از این دست مثال‌ها می‌توان به وفور پیدا کرد و ارائه داد. بحث اعتیاد، خودکشی، فرار از خانه و خانواده، سقط جنین و... این ماجرایی است که باید روی آن کار فرهنگی صورت بگیرد. بنیان خانواده امروز نیازمند بررسی بیشتر برای فرار و رهایی از چنین اتفاقاتی است. نیازمند فرهنگ‌سازی اطلاع‌رسانی درست و بدون رودربایستی در مورد اتفاقات جامعه است. اتفاقاتی که بیخ گوش همه‌مان می‌افتد و نمی‌توان آنها را ندید.
ما نباید با فرار از مشکلات و کتمان آنها از درمانشان فرار کنیم. در حال حاضر بهترین راه جراحی جامعه است. اتفاقی که اولین قدم‌های آن می‌تواند با ساخت چنین برنامه‌های برداشته شود. صحبت کردن درباره موضوع مهمی مثل سقط جنین تشویش اذهان عمومی نیست. اطلاع‌رسانی و زنگ خطری است برای خانواده‌ها و مسئولان. زنگ خطری که اگر نخواهیم به صدایش گوش دهیم ممکن است کارش به جاهای باریکی بکشد. چیزی که شاید نتوان آن روز دیگر فکری برایش کرد. پس بیایید تا دیر نشده برای چند دقیقه بدون قضاوت روبه‌روی هم بنشینیم و به جای محکوم کردن به فکر چاره باشیم.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
یادداشت نیوشا ضیغمی درباره حضور در برنامه «چهل دقیقه بدون قضاوت» که در هفته‌نامه همشهری جوان به چاپ رسیده است

 

یادش به خیر

حیاط خلوت‌های کودکی همیشه برایم عزیز بوده و هست. از همان جاهایی که تمام دختربچه‌ها برای خودشان دارند و تصویر دنیای آینده‌شان را در آن می‌سازند. از همان جاهای امنی که حس می کنی تنها خودت به آن راه داری و کسی نیست که در حریم آن مزاحم تو و افکار و رفتارت باشد. رفته رفته این حیاط خلوت با بزرگ شدن من بزرگ‌تر می‌شد اما تعریف و کاربردش تغیی پیدا می کرد. با ورود به عرصه بازیگری اما همه چیز به یکباره برای من تغییر پیدا کرد. همه چیز عوض شد. انگار قرار بود تمام تعاریف زندگی‌ام بعد از این حضور و در ادامه‌اش شهرتی که به همراه داشت تغییر پیدا کند. واقعیتش این است که از زمانی که مردم کوچه و بازار تو را می‌شناسند دیگر چیزی به اسم حیاط خلوت برایت باقی نمی‌ماند. دیگر حریم امن و خصوصی آنچنانی‌ای نداری که بتوانی مثلا در خلوت خودت شروع کنی به قدم زدن و با خودت خلوت کنی. نمی توانی راحت باشی به هزار و یک دلیل تکراری که می دانم همه شان را از حفظ هستید. البته خب این چیزی در حقیقت خودخواسته است. به قول قدیمی‌ها هر که طاووس خواهد جور هندوستان کشد. ما خودخواسته وارد این عرصه شدیم و می دانستیم وارد شدن به چنین فضایی چه تغییراتی می تواند در زندگی شخصی برایمان به همراه داشته باشد. این طور بود که تصمیم گرفتیم حیاط خلوتمان را کوچک و کوچک‌تر کنیم و مراوداتمان را محدود و محدودتر. گفتم که تا اینجای ماجرا برای آدم قابل پیش‌بینی و قابل قبول است اما متاسفانه گاهی این ماجرا از حد می گذرد و تو می بینی دیگر حتی در کوچک‌ترین لحظات زندگی هم در امان نیستی. از کنایه ها و نگاه‌ها و مخفی‌کاری‌ها در موردت. می بینی انگار همه منتظرند تا تو را رصد کنند. دیگر چیزی به نام حریم خصوصی برایت باقی نمانده که بتوانی لحظه‌ای در حیاط خلوت آن بیاسایی و برای خودت باشی. همه چیز شده مثل خانه‌های آپارتمانی امروز که از بیشترشان آن حیاط خلوط‌های قدیمی دوست داشتنی حذف شده. در حقیقت کنجکاوی‌ها و فضولی‌های آدم‌های اطراف باعث می‌شود که تو در هیچ کجا در امان نباشی و به همه چیز و همه کس با دید محتاتانه تا کید می کنم کاملا محتاتانه نگاه کنی. رفتارهایت را کاملا سنجیده کنی و مراوداتت را آنقدر با حساب و کتاب کنی تا آنجا که خیلی از اطرافیانت فکر می‌کنند چقدر عوض شده‌ای و شاید می‌خواهی برایشان کلاس بگذاری در صورتیکه نمی‌دانند ماجرا از چه قرار است! نمی‌دانند این قدر زخم خورده این ماجراهای سرک کشی شده ای که می‌خواهی تمام موضوعات زندگی‌ات را تنها در ذهنت‌ات دنبال کنی. اینکه حتی حیاط خلوت عزیزت را که گفتم داشت بزرگتر می شد را این‌قدر فشرده کنی که تنها در ذهن‌ات جای بگیرد. در حقیقت دنیای بزرگ‌تر پیدا می کند اما خب تنها محدود می‌شود به ذهنی که درگیر با سایر مسائل قرار است از این به بعد حیاط خلوت‌ات هم باشد. به هر ترتیب این ماجرای این روزهای من و خیلی دیگر از همکارانم است. مایی که انگار محکومیم که چون شناخته شده‌ایم- حال برای یک عده معدود و یا برای خیلی از مردم بسته به میزان شهرتی که با آن درگیر هستیم- باید از خیلی از چیزهای عزیزمان دست بکشیم. از خیلی چیزها حتی حیاط خلوتی که حق مسلم هر انسانی است که لحظاتی را در آن برای خودش و با خودش تنها باشد. انگار گریزی نیست. انگار...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
یادداشت نیوشا ضیغمی درباره حریم خصوصی و حیات خلوت آدم‌ها که در شماره 433 هفته‌نامه چلچراغ به چاپ رسیده است


موضوع مطلب : نیوشا ضیغمی / همشهری / جوان / چلچراغ
۱۳٩٠/٥/۱٧ :: ٥:٥٢ ‎ق.ظ
امکانات جانبی





Powered by WebGozar

برای اطلاع از اخبار و عکس های جدید در خبرنامه عضو شوید
نام و نام خانوادگی      
آدرس ایمیل      
کلیه حقوق این وبلاگ برای جدیدترین‌های نیوشاضیغمی محفوظ است